Onze eerste camperreis | Italiaanse meren

1.jpg

LA CERISE SUR LE GATEAU

Daar staat ze … ergens in mijn buik fladdert er een kriebeltje rond. Oh, wat is ze mooi! Ik ben zo blij. Sinds zij in ons leven is, is mijn leven weer een stukje leuker en veel avontuurlijker. Zij brengt me een vrijheid die ik lange tijd niet heb gevoeld. Ik noem haar liefkozend “La Cerise sur le Gateau” oftewel de kers op de taart. Want ja, dat is ze!

Ik sta bij de garage en kijk naar onze camper. Onze kers op de taart. Onze beauty.  Ach ja, beauty is misschien een groot woord …  ze is erg groot, op z’n caravans ingericht en over de bekleding hou ik helemaal maar mijn mond …  nee, die idyllische Volkwagenbus is het niet geworden. Maar dat gaat de pret niet drukken. Sinds zij er is gaan we weer op avontuur en dat heb ik zo ontzettend gemist de laatste jaren.

Onze Beauty

Morgen mogen we weer … we gaan naar Italië. Een reis langs de meren, dat is het idee.

DAAR GAAN WE

Gek op vrachtwagens en af en toe werkend als vrachtwagenchauffeur is Rogier dol op rijden. Zet hem achter het stuur en hij tuft er zo een paar uur op los. In tegenstelling tot mijzelf. Ik hou van rijden, maar na een uurtje ben ik er ook wel weer klaar mee. Rogier niet, dus gestaag rijden we door de nacht richting Frankrijk. Waar we precies uitkomen weten we niet, want we hebben niks geboekt. Dat is het fijne van een camper … er is altijd wel een plekje voor je, al is het op de parkeerplaats. Een groot avontuur dus.

Kanoen

We eindigen de dag op een leuke camping in de Elzas. Het is er niet druk, dus we mogen staan waar we willen. Met onze grote camper rijden we het terrein op en we zoeken een plekje uit. Pal aan het meer. Superblij zijn we ermee. Maar als onze achterburen terugkomen van hun dagje uit zijn ze wat minder blij … hun uitzicht is bijna weg. Oeps … daar hadden we niet echt over nagedacht als nieuwbakken camperaars. We nodigen ze uit om bij ons te komen zitten en zo wordt het gelukkig toch nog gezellig.

Na 2 dagen genieten van de rust, lekker kanoën en zwemmen in het meer vinden we het wel weer tijd om te verkassen. We rijden richting het meer van Geneve.

WILD CAMPEREN

“Wild kamperen. Dat lijkt me leuk!” Rogier droomt ervan om al reizend met de camper gewoon maar ergens te gaan staan en zo te reizen. Bange schijterd die ik ben gaan we deze reis nog braaf op campings staan, dat hebben we zo afgesproken. Maar al bij de tweede stop ben ik wat bijgedraaid en staan we toch op een prachtige camperplek met uitzicht over het meer van Geneve. Niet te geloven, dat uitzicht! En dat voor een tientje. Ja, ik kan hier wel aan wennen. Ik smokkel nog wel een beetje, want de plek is bewaakt en heeft een slagboom. Ach, zo bouw ik het langzaam een beetje op.

Onze beste plek! Meer van Geneve

We BBQ-en op het strandje voor onze camper, drinken een biertje aan de rand van het meer en genieten van deze fijne plek. De kinderen vinden het er ook superfijn, want het blijkt ook nog eens de hotspot te zijn voor lokale gezinnen.

OP AVONTUUR

Toch begint het na een dag of 3 weer te kriebelen en pakken we onze biezen weer. We willen nu toch echt wel richting Italië. Omdat we liever niet door de Gotthardtunnel gaan (want: teveel horror verhalen) hebben we besloten dat we over de SIMPLON pas rijden. Na een overnachting in het dorpje Brig vlak voor de pas, zijn we er klaar voor. Het is een prachtige rit. De kinderen vinden het wederom fantastisch. We rijden dan ook niet zomaar de pas over, we maken er een heel avontuur van. Picknicken in het gras, genieten van de vergezichten en natuurlijk een foto maken op het hoogste punt van 2005 meter.

Maak van een (voor kinderen) saaie rit een avontuur

We strijken neer bij Lago Maggiore. Omdat we best wat langere reisdagen achter de rug hebben blijven we hier wat langer. Na het inchecken en 5 plastic armbandjes rijker vinden we een plekje. We worden goed in de gaten gehouden door de andere kampeerders en al snel komt er eentje naar ons toe. Hoe lang we blijven vraagt hij, want zijn vrienden komen hier staan over een paar dagen. De toon is gezet. Het is niet zo’n hele leuke camping en het bevestigd maar weer dat wij niet zijn gemaakt voor campings waar ze bandjes uitdelen. De omgeving daarentegen is wel heel leuk. Het meer is fijn om in te zwemmen en de kinderen vermaken zich prima. Gelukkig draait onze buurman ook weer bij als hij weet dat we op tijd weg zijn zodat zijn vrienden naast hem kunnen staan. Op de dag van vertrek staat de hele fam al vroeg met hun caravan op de camping. Pontificaal zetten ze hem neer op het veldje naast ons. Omdat er 6 paar ogen door onze camper heen prikken besluiten we maar te vertrekken. Op naar het volgende meer.

LEVENSLES

Lake Como is aan de beurt. We merken ondertussen dat er meer mensen vrij hebben gekregen in Nederland en het wordt steeds moeilijker een plekje te vinden op een camping. We bellen er 5 op en de zesde gaan we maar eens een bezoekje geven. We rijden er heen en we zien wel. Als nieuwbakken camperaars is dat wat we snel hebben geleerd. Niet bellen, maar er heen gaan. Aan de telefoon zeggen ze al snel dat ze geen plek hebben, de campings hebben liever dat je voor hun neus staat zodat ze zeker weten dat je komt. Zo ook met deze camping. Ze zeiden niks te hebben, maar uiteindelijk kregen we toch een hele mooie plek op de camping voor 3 nachten. Zo zie je maar.

Lekker spelen in het Comomeer

Deze kleine camping blijkt prefect voor ons. Geen armbandjes, klein en fijn, lekker local en een Italiaanse zanger! Yes! ’Op de tweede avond is er “live music” op het terras van het barretje van de camping. Het valse geschel dat uit de hoek van het terras komt verbind de mensen die er zitten. Veel betekenend kijken we elkaar aan en denken allemaal hetzelfde “zou hij ook doorhebben dat hij niet kan zingen?”

Eén meisje kan het niet meer aanhoren en vraagt vriendelijk of zij een keertje iets mag spelen en zingen.Zodra de eerste toon aanslaat wordt iedereen stil. Dat meisje kan zingen! Ze zingt er nog een paar en dan gaat de Italiaanse zanger weer aan de slag. Dit keer op een rustig achtergrondtoontje zodat we kunnen praten.

We raken aan de praat met een gezellig stel en ik voel een enorme klik. Na een paar wijntjes is het tijd om te gaan. Althans haar man wil graag naar de camper, maar zij zou nog wel even willen blijven. Op mijn uitnodiging om nog even gezellig te blijven antwoord ze dat dat niet mogelijk is. Wat ze daarna vertelt hoor ik maar half en de wereld lijkt even stil te staan. Ze kan niet blijven want haar man is terminaal. Hij is al in zijn “bonus” tijd en dit was een van zijn grootste wensen; met een campertje Italie door te trekken met de kinderen. Niet te geloven! Met dik kippenvel op mijn armen luister ik naar haar verhaal. Ze vertelt me hoe het is voor hun en voor de kinderen. Dat ze zo blij is dat ze dit nog kunnen doen en dat ze gelukkig altijd hun dromen hebben waargemaakt. Als ze weg zijn denk ik na over het leven. Zelf net uit een burn out gekomen. Een burn out omdat ik niet deed wat mij gelukkig maakte. Ik besef me nog maar eens dat het leven geen generale repetitie is, dat blijkt maar weer.

We nemen afscheid van onze nieuwe vrienden die weer verder reizen naar het zuiden van Italië. We wensen ze veel geluk en sterkte … een vreemde combinatie, maar wel de werkelijkheid.

CHILLEN BIJ HET GARDAMEER

Wij stappen ook weer in de camper. Via kronkelige weggetjes rijden we langs het Comomeer. Dorpjes wisselen vergezichten af en soms is het nog spannend als we met onze alkoof rakelings langs een uitstekende rots rijden. Na een lange rit komen we aan bij het Gardameer. Van Rogier hoefde het niet zo, maar ik heb mooie herinneringen aan het Gardameer. Ooit in een ver verleden ben ik buitensportinstructrice gewees. En hier rond het Gardameer begeleidde ik mountaibikevakanties. Ik vond het altijd zo indrukwekkend; dit wilde ik aan mijn gezin laten zien.

Gardameer; omringd door bergen

We zijn nog redelijk vroeg in het jaar, dus erg druk is het er niet. De camping waar we een plekje hebben gevonden is klein en heet terecht AL LAGO. Op 2 passen afstand ligt het meer. Ook nu weer staan we op een perfecte plek terwijl we niet hebben geboekt. Je moet wel een beetje flexibel zijn en niet teveel eisen stellen aan een camping. Zo heeft deze geen zwembad … maar wie heeft er eenzwembad nodig als er een hele grote in de achtertuin van je camper ligt?

Riva blijkt een hit. Zelfs Rogier vindt het er heerlijk. We vermaken ons prima op het strandje, bezoeken het dorpje en de kinderen maken er vriendinnen. Net echt vakantie. Het is dan ook moeilijk om te gaan, maar we moeten zo langzaamaan weer richting huis gaan rijden en we willen nog zoveel zien!

TRIP BACK TO MEMORYLANE

15 jaar geleden was het. Toen ik in Italië werkte als buitenspoirtinstructrice. Niet alleen in Garda, maar ook in Dimaro, de dolomieten. 3 jaar ben ik daar blijven hangen en heb er zelfs in een adres ski bar gewerkt tijdens de winter. Nadien ben ik er nooit meer geweest, dus nu we zo dichtbij zijn wil ik er wel even langs crossen.

Onderweg herken ik al dingen en ik wordt steeds enthousiaster naarmate we de camping naderen waar ik werkte. De camping is enorm veranderd. Het is nu een vakantiepark en ook hier krijgen we bij de receptie bandjes. De baas van toen is een stukje ouder geworden, maar hij herkent me wel. Al herinneringen ophalend lopen we richting mijn gezin en stel ik iedereen voor. Wie had dat nou gedacht? Zegt de campingbaas, zinspelend op de vele feestjes waar ik altijd graag bij was.

Trip back to memorylane; de bar waar ik heb gewerkt

Het is leuk. Ik loop in mijn eentje de camping over en glimlach de hele tijd. Met recht een trip back to memorylane en ik geniet ervan. Ook vinden Rogier en de kinderen het er fijn. De camping ligt in een dal midden tussen de hoge pieken van de dolomieten. Het is er adembenemend mooi.

Om nog wat meer in mijn herinneringen te komen heb ik een avontuurlijke hydrospeed trip geboekt. Dan ga je met een soort half surfbord een snelstromende rivier af. Ik was er dol op 15 jaar geleden. Ik hijs me in een een wetsuite en dapper laat ik me zakken in het water. Al na een minuut wordt ik in een draaikolk getrokken en tol 1000 rondjes. Heel wat slokken verder en een reddingsactie van de instructeur ben ik weer in rustiger vaarwater. Gelukkig gaat de rest van de rivier me redelijk goed af, maar misschien ben ik niet meer zo fit als toen bedenk ik me.

Fietsen met kinderen gaat prima in de Dolomieten

DE BADMUTSEN POSSEE

Veilig en wel vertrekken we na 3 dagen. Hoe verder we weer uit het dal komen hoe heter het wordt. In de camper stijgen we zowat op van de warmte, dus we stoppen bij het meer van Iseo om een verkoelende duik te nemen. Deze nemen we niet in het meer, maar we besluiten een camping te zoeken met een verkoelend zwembad. Dat het hoogseizoen is begonnen rondom de meren hebben we begrepen.

De badmutsen possee

Alle campings die we benaderen zijn vol. Uiteindelijk vinden we er een met zwembad. Met onze badmutsen op springen we blij in het zwembad  (Italie staat er om bekend dat je altijd badmutsen op moet voor de hygiene. Je ziet er niet uit, maar krijgt wel verkoeling). Je hoort ons nog net niet sissen. Uiteraard maken we even een foto van hoe belachelijk we er uit zien en de volgende dag gaan we weer verder.

PROOST

We zijn op ons retour, de reisdagen worden weer wat langer, maar ook dan proberen we de vakantiestemming er lekker in te houden. We vinden deze op onze laatste verrassende stop; de bodensee in Duitsland. Vaak is dat waar je niks van verwacht het leukste. Zo ook deze camping aan de bodensee. Gewapend met een biertje, een zak chips en limonade installeren we ons op het grasveldje aan het meer. Het is er gezellig en er hangt een fijne sfeer. Tot de zon onder gaat blijven we daar zitten en we denken aan deze reis. Onze eerste reis met de camper, onze cerise sur le gauteau. Het was fenomenaal. We denken ook aan onze vrienden van Como. Ik hoop dat ze nog veel mooie momenten gaan beleven en ook fantastische herinneringen gaan maken. Proost!

Cheers! Op ons volgende avontuur!

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Hier nog wat leuke foto’s van onze eerste campertrip